How are You

Vandaag staan de Kibera Klums, de tweede grootste sloppenwijk van Afrika op het programma.

Goed geslapen? was de meest gestelde vraag tussen de zoete aardappelen, de mini bananen en zoveel meer van het buffet. De meesten hadden goed geslapen maar twee moesten van kamer verwisselen midden in de nacht... Toch hebben we toffe typisch Afrikaanse accomodaties, maar,het helpt natuurlijk wel als je wat van loodgieterij kent, dan heb je tenminste warm water.

Op weg naar de sloppen, weinig verkeer, het is ook zondag voor de Kenianen.  Regen in de vervuilde sloppen, maar dat belet mensen niet om er kraaknet en content bij te lopen. Ons vrouwen krijgen het witgoed absoluut zo wit niet meer, behalve die van mij.  

Om de vijftig meter een Kerkgemeenschap en ze zitten bomvol, Zingen luidop, anderen prediken heftig, "O my God"  brothers and sisters, het lijkt wel een beetje op ruzie maken.

We hebben politiebegeleiding om ons door die slijkerige Klums te begeven. How are you? how are you? Eigenlijk is het erg rustig en er hangt helemaal geen dreiging in de rokerige lucht van geroosterde insecten en het ontbenen van lookalikes varkenspoten. Foto's nemen is al helemaal geen probleem, we overdrijven niet in ons voyeurisme.

Het contrast van een golfterrein naast de sloppen stoot tegen de borst maar het is een land van uitersten en tegenstelling.

Kinderen spelen met eenvoudig speelgoed en hier en daar ook met een verloren golfbal van een slecht spelende kapitalist die dan nog de swing  ( term uit de golfwereld ) maar vooral de lef niet had om zijn balletje te komen halen.

De spoorlijn kruist de sloppenwijk en hoe dieper we de wijk instappen hoe poverder de accomodatie, hoe vuiler en versletener de kledij. Die kindjes breken toch een beetje mijn hart, heb immer ook zo'n twee patotters van m'n dochter lopen. Hoe dan ook, hier in het diepste van de Klums speelt er ook nog een hiërarchie, die van armer dan arm.

We komen aan de opvang voor weeskinderen, Magoso school. "How are you Sire," goed maar onder den indruk, dank u.
De verantwoordelijke wacht ons op, enthousiast promoot ze dit  levenswerk met visie en management. degelijk onderwijs, gezondheidszorg en vooral een thuis.

Hoelahoepende meisjes proberen elkaar de loef af te steken. Wij krijgen een rondleiding die indruk maakt op ons gasten. Er is ook en ateliertje waar wat spullen gemaakt worden met een winkeltje zo kan men toch ook weer iets minder afhankelijk worden.  Regen van oude wijven.  We schuilen.

Pakt een stoel en zet u bij. Spontaan begint men muziek te maken! Do you can dance? Yes we can! De groep danst, de kinderen lachen hun tanden bloot de politie heeft ook de microbe te pakken en danst mee kortom een beeld om nooit meer te vergeten. En nog van dadde, er zitten zelfs trommelaars bij ons groepje, Ja wadde. 

Last nut nog least, ze hebben al zo weinig en we krijgen dan nog frisdrank aangeboden. We mogen niet eens betalen. Respect , respect, respect.
In de terugkeer worden we overvallen door grote reclameborden Samsung, Lenovo, Toyota, Bose, KFC enz.

Over de middag nodigt KEWU ons uit in een Chinees restaurant, lekker hoor maar geen Chinees te zien.  Chinees in Afrika het zou de titel van een boek van Hergé kunnen geweest zijn.
F

Here we are...

Zaventem, startplaats van zoveel avontuur, inchecken op een schermpje, een scan van je reispas, nog enkel je bagage wegen, het is wennen maar zonder problemen is het nog niet.

We nemen de City-hopper Brussel- Amsterdam, dat is zitten en weer opstaan, hoppen naar die andere vlucht. Schiphol, gezellig anders, gemoedelijker dan Zaventem, broodje kaas, broodje gezond en er hangt al een kerstsfeertje.

Zes vluchten doen we in totaal, controle, controle, controle, broekriemen los en door de detector, ik heb niets te vrezen maar toch, dat gevoel, herken je dat?

Ondertussen zijn we een stap verder en hangen met Kenya Airways in een Boeing 777 ergens boven de Middellandse zee. Het is donker, we zouden wat moeten slapen, turbulentie bederft de pret.
Boven de Griekse eilanden is het wel heel erg, we dansen zowaar de Sirtaki.Your Captain is weeral speaking... zwaar weer en hier en daar een bang gezicht. Schrijven lukt niet meer, slapen nog minder.

Ondertussen is het vier uur, zes uur in Kenia. In het Oosten komt de zon op, langzaam kleurt de hemel abrikoos en vervolgens Perzikkleurig. Het vliegtuig is rustig geworden, het interieur en de collega's zien er niet te best uit, De hostessen perfect.
Ontbijt boven de wolken, een wattendeken bedekt Lake Turkana nog anderhalf uur. "Kenia here we come".
Perfecte landing en na de gebruikelijke paperassen wachten KEWU vertegenwoordigers ons op. We rijden voor het eerst door de stad, de eerste beelden printen chaos op ons netvlies, hier geen rijbewijs met punten.

Chester Guest House kleurt blauw. Een molenwiekende Stefan, onze projectmanager komt in de chaos op ons afgelopen, hij was net getuige geweest van een conflictsituatie op zijn Afrikaans, van en door het volk, Aspe waardig, op het voetpad van uitgerekend ons hotel.
Ze lachen er hier niet mee als er ene over de schreef gaat en ze voeren hem horizontaal af, een wonder...

Na een korte verwelkoming, briefing en een blitzbezoek aan de kamer volgt meteen een bezoek aan KEWU HEAD OFFICE. Je moet je er niet teveel van voorstellen, het is Keniaans, het is de Vooruit of de Jacob Jordaensstraat niet maar ze zijn er fier op dat ze dit met onze hulp konden realiseren. We bezoeken National Archives en het parlement en besluiten met een wandeling in het UHURU Park. Meneertje Maraboe is daar heer en meester en negeert achteloos ons fototoestel in aanslag, wat een stuk pretentie.
Ondertussen ook vis met het handje gegeten mmm lekker.
F

We zijn er en online

Deze morgen zonder veel slaap aangekomen, briefing en direct een vol programma. Straks meer.

Aftellen

Aftellen naar Kenia

Kenya here we come from R@mon on Vimeo.

Cookies lasha

De Afrikaanse koekjes van Sofie waren een groot succes op het voorbije wereldfeest in het kasteel van Wippelgem te Evergem. Samen met Linx+ en Bert werden deze lekkernijen verkocht ten voordele van het project van ABVV Oost- Vlaanderen in Kenia.
Cookies Lasha ( lekkere koekjes)                              

Een verwittigde deelnemer is er twee waard...

Een nijlpaard kan je beter niet boos maken. Dat heeft een groepje inlevers in Botswana, het zuiden van Afrika, ook gemerkt. "Het was angstaanjagend", klinkt het.

Heel wat mensen zakken naar Afrika af voor een safariboottochtje. Ook nu was er een hele groep  aan het varen op het meer.

Wanneer de gids een babynijlpaardje opmerkt, besluit hij wat dichter te gaan. Dat blijkt echter geen goed plan te zijn. De moeder van het nijlpaardje is namelijk ook in de buurt en zij kon het ongewenste bezoek helemaal niet appreciëren en ze startte een achtervolging.

Rob en zijn vrouw Jessica, die momenteel twee maanden in Afrika verblijven, zaten ook in de boot wanneer het tafereel zich afspeelde. Zij konden alles vastleggen op de gevoelige plaat. "Het was angstaanjagend", klinkt het bij het koppel. "Het gezicht van de moeder die uit het water sprong, was ongelooflijk."

De groep kon uiteindelijk ontsnappen aan het boze dier. 

Africa transformatie...