woensdag 18 maart 2015

Evaluatie inleefreis









Op vrijdag 13 maart werden de resultaten van de monitoring toegelicht door Stefan De Groote.
De inleefreis van 2014 werd zeer positief geëvalueerd, wel werden er enkele opmerkingen gemaakt over het programma:
Het programma was te sterk gecomprimeerd waardoor er weinig tijd was om na te praten en te discussiëren. De verplaatsingstijden tussen de te bezoeken sites waren zeer optimistisch ingeschat. Er zou meer mogelijkheid moeten zijn om intenser contact te hebben met de stopstewards.
Bespreking toekomstige acties:
Stefan zal polsen bij KEWU wat hun urgentste noden zijn, zodat we hierop kunnen inspelen.

Ortwin Magnus
Algemeen Secretaris ABVV- Metaal

dinsdag 27 januari 2015

Kenya, here we come ... hét finale verslag.

Het samenwerkingsproject van ABVV-metaal en KEWU in Kenia kende in november 2014 een geweldig hoogtepunt. Bekijk hier het beeldverslag van de werkreis


donderdag 20 november 2014

Kenia back home...en de ware syndicalisten

We zijn terug thuis, het is bijna winter, het is grijs en kil maar we hebben reserve aan warmte opgedaan, zo is het toch nog zacht voor de tijd van het jaar.  Terug uit het kleurrijke Kenia hindert sterker nog dan kou, hier het grijs, maar het dempt niet wat we hebben meegemaakt. Straks kunnen we de oogst aan beelden tegen het licht houden en de emoties uitzieken als een griep tot de dagen weer beginnen te langen.
Beste lezer, je kan ons blijven volgen, deze tocht betekent niet het einde van het project, integendeel.
 "Commando" onze vriend op de foto onder staat op ons netvlies geschreven en moet het symbool van onze reis worden.
Hoe kunnen we als deelnemers beter deze inleef-reis afsluiten dan met een lied a la Patrick. Laat ons in koor zingen voor  Ortwin, Patrick, Stefan, de ganse metaalcentrale en ook een beetje voor onszelf

"O lio lio la onze rangen groeien aan en de ware syndicalisten en de ware syndicalisten, onze rangen groeien aan en de ware syndicalisten willen terug naar Kenia gaan..."

Ge9groeten
Freddy



dinsdag 18 november 2014

Van Jambo en Hakuna Matata tot Tafadhali Nisaidie en een reus die moet slikken buiten het bordeel...

Onze laatste bedrijfsbezoek start bij een aluminiumbedrijf uit de Kaluworks groep. Er volgt een filosofische uiteenzetting door de bedrijfsleider. De fabriek bestaat uit twee delen, recycling tot aluminium platen om potten en pannen te produceren en een bedrijf die platen voor dakbedekking maakt.
Ook hier een Indische bedrijfsleider een verwoed lezer van Jack Wells, zeker dat de meesten van ons, Jack niet kennen, Ortwin onze inteligente delegatieleider knikt instemmend, wij volgen hem blindelings.
Ortwin, knappe gast, overal en in alles rustig, laat een sterke indruk na bij de deelnemers, niet alleen bij de vrouwelijke wat nog te begrijpen is op basis van zijn charme maar " da's ene van ons" zeggen ook de mannen  en dus.... blij dat hij er bij is.
Ook Patrick maakt indruk, we hadden een ander beeld van hem, eerder ietsje pietsje saai ( sorry Patrick) in werkelijkheid een droge komiek, formidabele zanger van het geëngageerde lied, niet altijd toonvast maar voor ons een fijne en vooral zorgende mens.

Back to reality,  de bedrijfsleider spuwt meerdere slogans zoals: prestatiemanagement, één doel, work in progress, work together, leaderschip, transition, mindsetting,  backbone enz. en kan zo bij VOKA aan de slag ... ik onthou dat hij "happy" is met zijn mensen en die azijnpissers van VOKA zijn dat absoluut niet.

Die mensen genieten van een huursubsidie, krijgen dagelijks een gratis maaltijd met ingrediënten uit de bedrijfsmoestuin enz.
Het bedrijf volgt de Kaizen filosofie en is ook ISO 9000 gecertificeerd, geen pollutie, waterbesparing enz. Wie in een multinational werkt kent wel Kaizen, ik waag me er niet aan om dat hier uit te leggen, vraag het aan je secretaris. Dit bedrijf is top, punt andere lijn.

Last but not least, ze steunen een schooltje in de omtrek, doen aan HIV preventie en begeleiding in samenwerking met een polikliniek daarmee overstijgt dit bedrijf kwalitatief op vele vlakken veel van de onze.

Het volgende bezoek is MRM, net om de hoek en eentje met hindernissen. Weliswaar een bedrijf van dezelfde groep maar andere bazen andere wetten. De delegees wachten ons op en staan te blinken voor wat de belangrijkste dag van hun sindicaal leven zou kunnen zijn.  Ze zitten mooi in het werkpak, veiligheidsschoenen blinken en ze delen helmen uit. We mogen de productie niet binnen.
Wat is er aan de hand? Er waren geen richtlijnen gegeven door de organisatoren in verband met de dresscode en die beroepen zich op wat de delegees nalieten te informeren. Blote armen, benen, en slippers kunnen niet, weinigen onder ons zijn compatibel.  Hoe raar het ook klinkt toch zijn we tevreden over dat staaltje verantwoordelijkheidszin en een ontluikende preventief beleid, er is een code en die dient toegepast, ook voor ons. Eerder waren we in bedrijven waar je de poten kon breken, waar ik nooit een groep zouden durven doorloodsen. Er komt wat oplapwerk bij de plaatselijke delegees aan te pas maar we troosten hen met een gezamenlijke maaltijd in de bedrijfskantine. 


HIV clinic of Marleen Timmerman

We zijn te laat maar in Afrika is het begrip tijd gelukkig minder relevant. Hakuna matata! of letterlijk vertaald luidt de uitdrukking" er is/zijn geen problemen/moeilijkheden. De term is beroemd geworden door de tekenfilm The Lion King van Walt Disney Pictures.

Tot onze grote verbazing staat Marleen ons persoonlijk op te wachten met haar man Lou, consul in Mombasa en een fijne man. Onze Marleen is gynaecologe, hoogleraar en voormalig politica. Ze heeft nu een functie binnen de Wereldgezondheidsorganisatie.
Het gebouw zelf ligt in een onopvallende wijk, boven is een kamer met een tiental knappe vrouwen en een groepje mannen, ze zitten op mooie brede kussens op de grond. binnen komen voelt meteen knus aan, maar toch liefst geen foto's van de  "Sex workers "Stefan wurmt zich tussen de dames.
Officieel is prostitutie in Kenia verboden maar Kenia criminaliseert Sex-work niet, iedereen mag zijn eigen beroep kiezen en de constitutie erkent het recht op zijn eigen lichaam "My Body my business" als hij of zij maar geen voordeel haalt of promotie maakt voor Sex, de lijn is dun en complex en voor interpretatie vatbaar.
In grote steden heb je verordeningen die de politie toelaat om prostituees' op te pakken maar dat is dan al te dikwijls te omzeilen door wat geld toe te stoppen, de politie gaat ervan uit dat ze geld hebben en dan ontstaat een gewoonte en houden hun handen wijd open wanneer ze de meisjes aanhouden- en knijpen dan beide ogen dicht. De relatie verbeteren met de politie is dan ook een deel van het proces

Hij en zij zijn opvallend mooi gekleed, kleurrijk, het haar in ingewikkeld gekleurd vlechtwerk of veel te plat getrokken krullen. 
Het blijken stuk voor stuk Peer Educators te zijn Sex Workers  uit het kloppend hart van de prostitutie, ervaringsdeskundigen die behoren tot één of meerdere hotspots, geen term voor gratis wifi maar plaatsen waar het oudste beroep ter wereld wordt uitgeoefend, dat kan de straat zijn in de diverse wijken maar evengoed een bordeel of prostitutiehuis.

Het netwerk  van "Peer Educators "maakt ook deel uit van het nationale "MARPs Program" Most At Risk Populations,  die een policy en strategie met richtlijnen ontwikkelt voor risico groepen.
Liefst 1, 3 miljoen mensen hebben naar schatting HIV tussen 15- 64 , ik moet hopelijk geen opsomming geven van de risicofactoren maar het zijn vooral meerdere partners en dus ook deze Sex workers en hun klanten, verder ook het delen van spuitnaalden bij druggebruikers.

MARPs is bovenal een preventie programma en bevat risicobeperkende componenten voor gedragsveranderingen (peer Éducation) Medische componenten zoals testen, screening, contraceptie voor noodgevallen. Verder ondersteuning bij verkrachting en nazorg, naalden uitdelen enz.
De structurele component bevat dan weer "Condom Use Programme" en het vrijwaren van mensenrechten.
 "Psycho-social Support" vooral ook toegang tot het systeem van "micro kredieten" kennen we van ons Mathilde maar ook andere financiële bronnen. Ook juridische en medische bijstand kan hier ter plaatse in het centrum.

Die Peer Educators zijn een soort animatoren gerecruteerd uit het beroep en krijgen een degelijke
opleiding. Ortwin haalt van onze kant het belang van ons bezoek aan en wijst op de bezorgdheid en de aandacht binnen onze projecten voor hiv en ons werk met animatoren en militanten.

Naast het centrum is er een huis van lichte zeden, ze nodigen ons uit om een kijkje te nemen achter de schermen. Het is daar druk vandaag, ze hebben tijd gemaakt voor ons maar we waren laat en het  weekend is gestart, money-time dus.
Een paar nemen toch vriendelijk de tijd voor ons, anderen zijn druk bezig achter één van die deurtjes in duistere gangetjes. Alle leeftijden zijn present en ook mannen. Persoonlijk val ik wel niet op mannen maar ken wat van stijl en voorkomen en ze zijn naar mijn normen mooi.

De omgeving oogt netjes, eerder huiselijk met salon, dik tapijt onder de blote voeten, aan de deur moet je als bezoeker je eerste stuk bloot geven, schoenen dienen daar achtergelaten.
Weet je, ik ben van nature snel ergens thuis maar het voelt hier toch een beetje vreemd aan hoor.
Het ijs is rap gebroken in deze warme sfeer. We stellen honderduit vragen over van alles en nog wat, niemand durft het aan om over de prijs te praten. Het blijkt gelukkig dat de meesten voor eigen rekening werken, dat de meisjes jonger en jonger beginnen en er om iedere hoek wel één of ander gevaar schuilt. Condooms zijn van levensbelang en Durex zijn de beste.

Aan de deur stappen twee vrouwen die we net ontmoet hebben naar buiten, verkleed als Moslima, gesluierd, enkel een streepje herkenbaar,  het bordeel buiten, de perfecte vermomming blijkt?
Ze stappen in een tjok tjok of hoe noem je zo een veel te snel rijdende driewieler en ze laten ons in stof en vol verbazing achter. Dit beroep trouwe lezer is van alle tijden en nu weet ik ook van alle godsdiensten en van de hele wereld en de wereld die is van iedereen.

We lopen terug, in de buurt van onze bus staat een moeder met veel te magere ontblote borst, een ondervoed kindje op de rug, ze hoopt iets te krijgen. Moeder en kind zorgen voor de zoveelste confrontatie en een aanslag op ons geweten. Hier geen "Hakuna matata" maar een simpele vraag  "Tafadhali nisaidie "( help me aub ). Naast mij moet de reus uit ons gezelschap niet van het stof maar van pure ellende machteloos slikken.


Freddy
Ge9groeten

zaterdag 15 november 2014

Jambo "how are you"



Na Stefan eerder deze week heb ik vandaag Lut als gastredacteur met een getuigenis. Het is goed om eens een ander geluid te horen.


In Kenia was ik nog nooit geweest, de eerste voet op de Keniaanse grond was als thuis komen, ik ben al wel in verschillende andere Afrikaanse landen geweest.
Nee, ik kom niet voor hun miserie of mooie plaatjes zoals de sloppenwijk in Kibera.
Maar, wel voor wat men zelden toont, hun enorme creativiteit, de hoop en kracht die zoveel Afrikanen uitstralen zoals die directrice van dat wezenschooltje of zoals de ontmoetingen met een zeldzame vrouwelijke delegee, toen we op "Tom Mboya Labour College" een meeting hadden met shop stewards. Je moet het hier maar doen als vrouw, moeder en delegee zijn in een bedrijf waar alleen mannen werken. Haar man heeft haar al lang verlaten net omdat ze actief was in de vakbond. Zij heeft haar kinderen alleen opgevoed en haar huis gebouwd, ze stond ons met fierheid naast allemaal mannelijke delegees te woord. Ooch, wat een vrouw naar mijn hart.

Over wat moeten we klagen als het eens te veel, te moeilijk, te lastig wordt. Wel, daarom kom ik zo graag  naar Afrika en hou ik nu al van Kenia. Wij hebben het zoveel beter, hebben alles en daar boven een goeie structuur met  vakbond en zoveel meer. Wel,  hier vindt ik de warmte van niet alleen de zon ' maar ook hun glimlach en hun bekommernis. Of alles goed met ons is " "how are you" wel dat gaat recht naar mijn hart en komt er niet meer uit. Afrikanen hebben een fierheid die wij al dikwijls verloren hebben'
Jambo Lut

vrijdag 14 november 2014

Voor & Na en in de put... KABLANA BAADA YA


We gaan snel nog wat bezoeken afleggen, er wachten ons vandaag twee bedrijven uit een zelfde sector, eentje zonder en eentje met vakbond, we gaan voor een " Voor & Na ". de confrontatie tussen een minder goed en een voortreffelijk  bedrijf.
Ik probeer, vlak voor vertrek, het liedje van Crosby,Stills& Nash  op tv mee te neuriën terwijl ik mijn tanden poets. Slechte combi. Proestend en naar adem happend, op naar de bus. Het begin van onze laatste dag Kisumu, daarna vliegtuig richting Mombasa met een lange tussenstop in Nairobi. 

We bussen naar het eerste bedrijf, het verkeer is hier niet zo chaotisch. Kisumu mist gelukkig nog alles wat een grootstad ongemakkelijk maakt, maar de stad is wel serieus aan het groeien. Het weer is minder, gisteren hadden we geluk, maar minder is nog altijd een dikke 28 graden wat waarschijnlijk menig lezer nu jaloers maakt.
Ik las op Facebook, dat ons Caroline jarig is vandaag, ik zie ze regelmatig haar Samsung natrekken, waarschijnlijk de vele verjaardagswensen uit Belgium, of is er toch ook wat heimwee naar familie bij. Anderzijds, verjaren in Kenia dat klinkt absoluut  niet slecht.




We beginnen aan het echte werk, ons eerste bedrijf is Paramount.

Je mag twee keer raden welke nationaliteit ons staat op te wachten. Vader kwam hier ooit van India voor de aanleg van het spoor, nu zouden dat Chinezen zijn, bleef hangen en startte het bedrijf.
De huidige directeur is geen ingenieur maar doet succesvolle engineering aan machines voor transport van rietsuiker. Suikerriet is een probleem aan het worden hier in Kenia. Onlangs werd "Mumias Sucker Company" gesloten wegens corruptie, ik weet er het fijne niet van, er is in ieder geval veel druk op de suikermarkt door masale dumping.

Paramount werkt vooral met gerecycleerde materialen en trekt voor de rest al zijn belangrijk gietwerk uit India. De familie heeft wel nog een tweede bedrijf en verhuurt dezelfde producten aan loonwerkers, maar toch, zonder iets meer diversificatie zal men het hier op termijn niet redden.
Iemand werkt een zwaar onderdeel bij, zijn schoenen zijn verworden tot sandalen... Ik trek een foto. Voor de rest is het bedrijf een rommeltje, geen vakbond en dus geen veiligheidsbeleid.

Op naar FEIL. "Farm Engineering Industries Limited " ons tweede bedrijf voor vandaag. Ik mis mijn aankomst niet en blijf hangen in een veel te grote opening van een ijzeren afvoersysteem. dat komt er van als je continue op zoek bent met je camera in aanslag naar de foto van de dag. Eventjes familiaal worden, Linda, je hoeft je geen zorgen te maken Jeanine heeft een halve apotheek bij om mijn knie bij te werken.
FEIL, ook weer een bedrijf onder de leiding van een ...

FEIL, maakt eveneens landbouwmachines maar dan met meer diversiteit en voor een paar middelgrote spelers zoals CLAAS, BELL en nog een paar andere.
Tachtig mensen werken er maar er zijn er een paar met vakantie.Het bedrijf draait op een laag pitje. Ik ontmoet een paar stagiairs van de technische school, ze zijn druk in de weer aan een tractor, ze zitten netjes in het werkpak en ik zie echte veiligheidsschoenen. 
Scrap, overschot van metaal. wordt op een aparte afgebakende plaats verzameld. Mooi zo. ik zie de eerste tekenen van een preventiebeleid. Hier en daar maken ze nog een slippertje, zo merk ik iemand met de voeten op een batterij die twee polen aansluit met de blote handen. Philip van Volvo schrikt zich een hoedje. Je kan dezelfde paralel van vooruitgang ook trekken naar verloning en de business was goed dit jaar, wat wil je nog meer.

Ons Keniaanse delegees  lopen te blinken na zoveel complimenten en lachen hun tanden bloot of is het uit contentement voor het rugzakje dat ze gekregen hebben. Ik ben niet van plan om de volledige inhoud van het zakje te verklappen, maar je kan het raden als ik zeg dat vakbondswerking zoveel meer is en hier de pure problematiek van het bedrijf overstijgt. HIV is de naam van het monster en ik kom daar op een andere keer op terug.

Goed, uiteindelijk maakt FEIL een soortgelijk product als " Paramount" maar in totaal andere omstandigheden, met een blik op de toekomst en niet afhankelijk van dat ene product.
"Toekomst is maakbaar" ook in Afrika. De afgewerkte producten, tractors en opleggers worden daarentegen nog over land naar Ethiopië, Oeganda gereden... werk voor de partner van BTB ( Belgische transportbond) KLDTDU en DWU.








We bezoeken nog snel de "Branch" van KEWU in Kisumu en Ortwin tekent het gouden boek, ja, Kenianen houden nog van dergelijke dingen.
Voor de laatste maal rijden we over stoffige wegen door Kisumu, Keniaanse steden staan bol van cultuur en levendigheid, Kisumu, ik zal je missen.
We zijn op weg naar de luchthaven met Nairobi als tussenstop voor" last nut nog least" Mombasa. Nu op dit eigenste moment zit ik op een terrasje in Nairobi met een Tuckster, het biertje waar iedereen wel een beetje verzot op is, we wachten op onze vlucht. Laat me toe te mijmeren over wat nog rest.
Zal ik hier ooit terugkomen? Straks zal ik vertellen aan ons kleine mannen hoe gelukkig ze bij ons zijn, maar ook hoe fantastisch Kenia is, een land met zoveel minder...niet dat ik zou willen verwisselen maar toch...

Freddy
Ge9groeten